You are currently browsing the tag archive for the ‘civil society’ tag.

Terwijl een groot aantal Westerse landen vorig jaar hevige kritiek uitte op de herverkiezing Mahmoud Ahmadinejad was er ook steun voor het Iraanse staatshoofd. Leiders van economisch opkomende landen als Brazilië, Rusland, India, China (BRIC) en Turkije accepteerden de aanstelling van Ahmadinejad zonder morren. De Venezolaanse president, Hugo Chávez, was zelfs een van de eerste staatshoofden ter wereld die Ahmadinejad feliciteerde met zijn overwinning. De steun is opmerkelijk maar komt niet onverwachts.

Het bewind van Ahmadinejad heeft zich bekwaam getoond in het omzeilen van sancties en in het smeden van allianties; als er een kampioenschap voor regime survival zou bestaan, dan zou het hoge ogen gooien. Het Iraanse regime neemt immers al jaren zowel internationaal als regionaal gezien een geïsoleerde positie in. In het Midden-Oosten heeft Iran alleen aan Syrië een bondgenoot en na de oorlogen in Irak (2003) en Afghanistan (2001) hebben de VS in elk aan Iran grenzend land een militaire basis. Het is voor Ahmadinejad’s regime daarom van strategisch belang om vrienden buiten de regio te zoeken. En dat lukt. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Het Iraanse intellectuele landschap: van steun naar kritiek

Door: Ramin Jahanbegloo

Ramin Jahanbegloo werd geboren in Teheran, studeerde aan Sorbonne (Fr) en Harvard en is momenteel professor Political science aan de universiteit van Toronto. Voor zijn opvattingen werd hij in 2006 door de Iraanse autoriteiten opgepakt en zat hij vier maanden in de beruchte Evin gevangenis van Teheran.

Hij brengt in dit artikel het intellectuele landschap van Iran in kaart. Een uitgebreide versie van dit artikel is te lezen in Eutopia.

In de afgelopen dertig jaar heeft de Iraanse revolutie van 1979 overal ter wereld veel aandacht gekregen, van geleerden en intellectuelen, maar ook van beleidsmakers en journalisten. De omwenteling werd door menigeen gezien als een opstand tegen de seculiere moderniteit van het Westen, en sommige westerse denkers verwelkomden haar als een overwinning van spirituele waarden op het wereldse karakter van het kapitalistische materialisme. Voor anderen was de revolutie van 1979 een protest tegen de politieke rationaliteit van de moderne tijd.

Eigenaardig genoeg vond menigeen dat de Iraanse revolutie, ondanks de escalatie van  politieke geweld, kon worden begrepen als een stap voorwaarts naar emancipatie richting moderniteit en vrijheid. Hoewel het concept ‘vrijheid’ eigenlijk centraal stond,werd het amper in het Iraanse politieke systeem geïnstitutionaliseerd en bleef het onzichtbaar. Lees de rest van dit artikel »

Oude berichten

BolBol’s Tweets